Vanochtend een dame die vrolijk binnenkomt en vertelt dat ze diabetes heeft, en al gemeten heeft in het weekend. Er stond HI zei ze, niet meetbaar. Ik heb het overgemeten 29,4 en verwezen naar de internist.

Daarna een dame met 4 dagen hartkloppingen, en ze kon hier niet meer van slapen. Ook pijn op de borst vertelde ze, maar dat kon wel wachten totdat haar eigen huisdokter er weer was, want andere dokters wilde ze niet lastig vallen. Ze kon direct bij de cardioloog terecht.

Dhr. Wiarda kwam vervolgens binnen. Wij hebben een vreemde relatie want elke keer als ik hem zag, had ie iets ergs. De vorige keer was zijn vrouw overleden. Nu had ie pijn op de borst sinds 2 dagen en gebruikt een spray onder de tong, maar na 6 keer werkte dat niet meer. Met zijn 72 jaar vertrok hij alleen in de auto naar het ziekenhuis want hij vertikte het om met een ambulance te gaan. "U denkt toch niet dat ik gek ben, ik ben geen zeurpiet", gaf hij mij als antwoord toen ik zat aan te dringen. Hij mocht direct naar de hartbewaking, zei de cardioloog die er ook wel weer de lol van in zag. 

Meneer van der Riet van 83 jaar. "Ja, dokter 2 jaar geleden was ik bij de vaatspecialist, en die zei doorlopen zolang je kunt", zei hij. "En dat heb ik gedaan dokter, alleen nu gaat het niet meer. Ik slaap niet meer van de pijn en mijn voet is zo dik. Ik was vorige week bij de internist en daar heb ik het ook verteld, maar die zei dat dat niet zijn vak was." Ik had hem daarheen gestuurd omdat hij een anemie had. Hij was nog bleker geworden, nu ik hem weer zag. Het Hb was te laag, 4,3. Ik keek naar zijn been, spierwit en een rottende geur van zijn teen die helemaal zwart was. Hij had zijn schoenen aan de voorkant opengeknipt omdat de voeten er niet meer in pasten, sokken had hij ook niet meer aan, verder was hij keurig gekleed en je kon zien dat hij zich voor de dokter in kostuum had gehesen. Met veel moeite regelde ik een opname voor hem. "U kunt nu direct heen, hoe gaat u?", zei ik tegen hem. "Op fiets eerst naar huis en mijn dochter brengt me dan wel", zei hij op een droge toon, "Maar ik blijf daar niet hoor, want morgen heb ik een maagonderzoek voor mijn bloedarmoede en daar heb ik al zo lang op moeten wachten".

Als laatste patiënt mevrouw Ronda. "Ik wil een briefje voor de verzekering voor fysiotherapie, want die heeft een fitness centrum en ik kan nu op kosten van het fonds fitnessen. Ik heb wel es rugpijn en ik wil het niet weer hebben".

Misschien was mevrouw Ronda wel het meest pathologisch.

Wees de eerste die reageert

Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reacties geven.
Log in of registreer.